با رقیب آخر شب دوش به میخانه شدیم              هر دو باز از می و از عشق تو دیوانه شدیم

تا به نزدیک سحر همدم پیمانه شدیم              مست گشتیم و ز هر جای در افسانه شدیم

راز دل گفتن مستان، شب یلدا خواهد

بلکه پیوسته شبی از همه شب ها خواهد

گاه از بلبل و گاهی ز چمن می گفتیم              گاه از یاسمن و گه ز چمن می گفتیم

گاه افسانة اوضاع وطن می گفتیم              گاه از صلح و گه از جنگ سخن می گفتیم

گرچه مرغ سخنش رفت بسی بام به بام

بود معلوم ز اول که چه گوید انجام

ناگه آمد به میان نام تو باریک میان              ای فدای تو و نامت که دهد نکهت جان

چیست دانی اثر نام تو ای شاه بتان؟              با دل زار و پریش منِ بی نام و نشان

تشنه ای را سخن از چشمة حیوان گفتن

به گرفتار قفس وصف گلستان گفتن

مستی آخر به در انداخت ز دل راز نهفت              گفت بی پرده به من آنچه نمی باید گفت

بعد از این غنچه ای از باغ دلم گر نشکفت              جای دارد، که بپژمردم از این گفت و شنفت

آتشم زد سخنش، سوختم و دود شدم

من ندانم چه شرر بود که نابود شدم

گفت: حال تو چرا گشت چنین زار و خراب              گفتمش: هیچ، گرفته است مرا باز شراب

گفت: اگر مستی از این راست ترم گوی جواب              گفتمش: باز دلم دسته گلی داده به آب

گفت: نام گل تو؟ گفتم: از آن بی خبرم

مستم اما نه چنان مست که نامش ببرم

گر تو هم نام نگارت نبری نیک تر است              گر چو پروانه بسوزی و ننالی هنر است

« هرکسی را نتوان گفت که صاحب نظر است              عشق بازی دگر و نفس پرستی دگر است»

آفرین بر نفس بلبل شیرازی باد

 بت پرستم من و از نفس پرستی آزاد

گرچه اندک خبری داشت دل گمراهم              کرد از جملة اسرار نهان آگاهم

 دل گرو هشته به جای دگری چون ما هم              به چه امید ندانم دگرش می خواهم

ماتم از آه من آن شب ز چه میخانه نسوخت

 بوسه میزد به لبم بهر چه پیمانه نسوخت

ای خدا یار کسی یار به اغیار مکن              هیچ دل را به چنین درد گرفتار مکن

بیشتر ز امشب من کار مرا زار مکن              یک طبیب هست، دو دل بیهوده بیمار مکن

ورنه این تیر جگر سوز به خون می کِشدم

آخر این عشق به صحرای جنون می کِشدم

گرچه چندی غم عشق دگران داشته ام              هیچ غم را نه چنین مونس جان داشته ام

 همچو جان آتش عشق تو نهان داشته ام              برده ام بار تو تا تاب و توان داشته ام

 گرچه اندک گنهی داشته آن چشم سیاه

 نیست جرم دگری از من و دل بوده گناه

مهربان با دگران دیدمت و دل دادم              آه و صد آه که دانسته به چاه افتادم

 غم نباشد که جفا پیشه بود صیادم              نه گرفتار چنانم که کنند آزادم

 داده ام دل به نگاری که خدا می داند

 نه محبت نه مروت نه وفا می داند

داده ام دل به بتی بلهوس و شهرآشوب              در خم طرّة او مِهرِ وفا کرده غروب

عمر نوح از من و دل خواهد و صبر عیوب              با منش قصدِ چه بازیست، نمی دانم خوب

 در شگفتم که چرا این همه آزار کنند

مرغ دل را که به صد حیله گرفتار کنند

پیش از این در چمن عشق بهاری بوده است              با گلم بلهوسی را سر و کاری بوده است

 روزگاری گل من همدم خاری بوده است              دین و دل باخته، سرگرم قماری بوده است

بازهم هرچه کند با دل و جان دوست نکوست

چکنم دشمن دل، آفت جان دارم دوست

عشق اگر کاسته در چشم تو مقدار عماد              نه چنین است که کس نیست خریدار عماد

جز تو کس را نپسندید دل زار عماد              ورنه خواهند بسی زردی رخسار عماد

 غنچه ها عشوه کنان با من و من مایل گُل

ای خدا مرغ دلم سوخت خبر کن دل گُل

دليل بودن تو

هر کسی دوتاست .
و خدا یکی بود .
و یکی چگونه می توانست باشد ؟
هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .
و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت .
عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .
خوبی ها همواره نگران که آنرا بفهمد .
و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .
و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .
و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .
و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .
اما کسی نداشت ...
و خدا آفریدگار بود .
و چگونه می توانست نیافریند .
زمین را گسترد و آسمانها را برکشید ...
و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .
 

و با نبودن چگونه توانستن بود ؟
و خدا بود و با او عدم بود .
و عدم گوش نداشت .
حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .
و حرفهایی است برای نگفتن ...
حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .
 

و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...

و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت .
درونش از آنها سرشار بود .
و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟
و خدا بود و عدم .
جز خدا هیچ نبود .
در نبودن ، نتوانستن بود .
با نبودن نتوان بودن .

و خدا تنها بود .
         هر کسی گمشده ای دارد .
                              و خدا گمشده ای داشت ...    

دیدم دلم گرفته دنیا به این شلوغی           این همه آدم اما من کسی رو ندارم

دیدم غروب اما نه مثل هر غروبی           پهنای آسمون رو از غم ندیده بودم هرگز به این شلوغی

دیدم که جاده خسته است از این که عمری بسته است

اونم تمومه حرفاش یا از هجوم بارون یا از پلی شکسته است

اونم تمومه راه هاش یا انتها نداره یا در میونه بسته است

من و غروب و جاده رفتیم تا بی نهایت       از دست دوری راه یکی نداشت شکایت

گم شدیم از غریبی من و غروب و جاده      از بس هوا گرفته از بس که غم زیاده

پر از قبار غم بود هر جا نگاه می کردی      کی داشت خبر که یک روز میری که بر نگردی

 بسوي کدام قبله نماز مي گزاري که ديگران نگزارده اند......

اگر در یخچال غذایی و به تن تان لباسی وبالای سرتان سقفی برای خوابیدن دارید

شما از 70% مردم دنیا خوشبخت ترید.

اگر مقداری پول در حساب بانکی و مقداری نیز در کیفتان ویا قلکتان دارید

شما جز25% سروتمندان برتر جهانید.

اگر امروز  از خواب بیدار شدید بیش از انکه احساس کسالت کنید احساس سلامتی کردید

از یک میلیون نفری که در طی این هفته خواهند مرد خوشبخت ترید.

اگر بدون هیچ ترسی می توانید شعار مذهبی تان را بجا اورید

شما ار 200میلون نفر در دنیا خوشبخت ترید .

اگر پدرومادرتان زنده اند باز هم خوشبخنیدوسرتان را می توانید بالا بگیرید

لبخندبرلب داشته باشیدوواقعا شکرکذارباشید.

شماواقعاخوشختید چون اکثرییت می توانند ولی بیشترشان چنین نمی کنند.

اگر می توانیددست کسی را بفشاریدوبامحبت اورا شادکنیدبازهم خوشبختید.

اگرمیتوانید این متن را بخوانید 2برابر خوشبختید چراکه

یک میلیاردنفر درجهان بی سوادند!!!!!!!!!

روزخوبی داشته باشید.ازتلاش باز نایستید.

نعمتهاومواهبی که درزندگی دارید را بشماریدوبه دیگران نیزخوشبختی هایشان را یاداور شوید.

 بعدش هم انگار نه انگار كه بارشي بوده

يک ضرب المثل مجارستاني : خوشبختي از جايي شروع مي شود که جاه طلبي پايان مي يابد
يک ضرب المثل ايراني : از کوچک ها خطا ، از بزرگان عطا

خواهم آمد ، گل ياسي به گدا خواهم داد
زن زيباي جذامي را ، گوشواري ديگر خواهم بخشيد
كور را خواهم گفت: چه تماشا دارد باغ
دوره گردي خواهم شد ، كوچه ها را خواهم گشت ، جار خواهم زد: آي شبنم ، شبنم ، شبنم
رهگذاري خواهد گفت: راستي را ، شب تاريكي است ، كهكشاني خواهم دادش
روي پل دختركي بي پاست ، دب اكبر را بر گردن او خواهم آويخت

هر چه دشنام ها ، از لب ها خواهم برچيد
هر چه ديوار ، از جا خواهم بركند

رهزنان را خواهم گفت: كارواني آمد بارش لبخند
ابر را ، پاره خواهم كرد
من گره خواهم زد ، چشمان را با خورشيد ، دل ها را با عشق ، سايه ها را با آب ، شاخه ها را با باد
و بهم خواهم پيوست ، خواب كودك را با زمزمه زنجره ها
بادبادك ها ،‌ به هوا خواهم برد
گلدان ها ،‌ آب خواهم داد

خواهم آمد ، پيش اسبان ، گاوان ، علف سبز نوازش خواهم ريخت
مادياني تشنه ، سطل شبنم را خواهم آورد
خر فرتوتي در راه ، من مگس هايش را خواهم زد

خواهم آمد سر هر ديواري ، ميخكي خواهم كاشت
پاي هر پنجره اي ، شعري خواهم خواند
هر كلاغي را ، كاجي خواهم داد
مار را خواهم گفت:‌ چه شكوهي دارد غوك
آشتي خواهم داد
آشنا خواهم كرد
راه خواهم رفت
نور خواهم خورد
دوست خواهم داشت

                                                                 دوستت دارم

امشب بر آستان جلال تو
         آشفته ام ز وسوسه الهام                                                          
جانم از اين تلاش به تنگ آمد
         اي شعر ... اي الهه خون آشام

                                                                    ديريست كان سرود خدائي را
                                                                             در گوش من به مهر نمي خواني
                                                                    دانم كه باز تشنه خون هستي
                                                                             اما ... بس است اينهمه قرباني

خوش غافلي كه از سر خودخواهي
             با بنده ات به قهر چها كردي
چون مهر خويش در دلش افكندي
            او را ز هر چه داشت جدا كردي

                                                                     دردا كه تا بروي تو خنديدم
                                                                             در رنج من نشستي و كوشيدي
                                                                     اشكم چون رنگ خون شقايق شد
                                                                             آنرا به جام كردي و نوشيدي 

چون نام خود به پاي تو افكندم
                            افكنديم به دامن دام ننگ
آه ... اي الهه كيست كه مي كوبد                     آئينه اميد مرا بر سنگ

در عطر بوسه هاي گناه آلود
                رؤياي آتشين ترا ديدم
                            همراه با نواي غمي شيرين
                                          در معبد سكوت تو رقصيدم
                                                   اما ... دريغ و درد كه جز حسرت

آخر بگو ... چه مانده كه بستاني؟
                            اي شعر ... اي الهه خون آشام
                                             ديگر بس است ... اينهمه قرباني!

كاش چون پائيز بودم ... كاش چون پائيز بودم
كاش چون پائيز خاموش و ملال انگيز بودم
برگ هاي آرزوهايم يكايك زرد مي شد
آفتاب ديدگانم سرد مي شد
آسمان سينه ام پر درد مي شد
ناگهان توفان اندوهي به جانم چنگ مي زد
اشگ هايم همچو باران
دامنم را رنگ مي زد
وه ... چه زيبا بود اگر پائيز بودم
وحشي و پر شور و رنگ آميز بودم
شاعري در چشم من مي خواند ... شعري آسماني
در كنارم قلب عاشق شعله مي زد
در شرار آتش دردي نهاني
نغمه من ...
همچو آواي نسيم پر شكسته
عطر غم مي ريخت بر دل هاي خسته
پيش رويم:
چهره تلخ زمستان جواني
پشت سر:
آشوب تابستان عشقي ناگهاني
سينه ام:
منزلگه اندوه و درد و بدگماني
كاش چون پائيز بودم ... كاش چون پائيز بودم

       بی گمان زیباست آزادی

                          ولی من چون قناری دوست دارم در قفس باشم

                                                                                   که زیبا تر بخوانم     

گفتم ای عشق بیا تا که بسازی ما را

 یا نه ویرانه کنی ساخته ای را

گفتم ای عشق چه بر روز تو آمده امروز

 که به تشویش سپردی شب عاشق ها را

حیف از آن روز که بی عشق شب آمد

 ای عشق کاش خورشید تو آغاز کند فردا را

کاش می دانستی رقص تنهایی من

به میان شب و روز همه از بهر چه بود

کاش می دانستی من بیگانه زخودجرم تنهایی ام امروز همه عشق تو بود

در سکوت تلخ و ممتد من و تنهایی شب

وطنین آشنا و دگر نیست صدایی جز عشق

وهمین است که مرا می برد اینگونه به ژرفای رکود

به ياد من باش....

بگذار بگويم تو رو دوست مي دارم

بگذار جانم گرمي دوست داشتن را حس کند

بگذار سرخي عشق در خونم جاري شود

بگذار لبانم با ذکر نام تو عشق را زمزمه کند

بگذار با ديدن تو بودن را حس کنم

بگذار خود را آنهم از هرآنچه هست

از هر آنچه مرا به انزواي بي تو بودن مي خواند

بگذار بودن و وجود داشتن را با تو حس کنم با تو که تنها وجود

براي وجود تنهاي من هستي

قطره ی شوقت به چشم و خنده ی مهرت به لب  تا که پیش آمد که پیش ما بدین سان آمدی

همچو رویایم به چشم دل نشستی سالها  شام تارم دیدی و چون ماه تابان آمدی

روشنی بر چشم بر ره مانده ام دادی حبیب  همچو بوی پیروهن بر پیر کنعان آمدی

بر لب آمد جان و رفتند آشنایان از سرم شمع را نازم که می گرید به بالینم هنوز

آرزو مرد و جوانی رفت و عشق از دل گریخت غم نمی گردد جدا از جان مسکینم هنوز

گرچه سر تا پای من مشت غباری بیش نیست در هوایش چون نسیم از پا ننشینم هنوز

دریا باش که اگر کسی سنگی به سویت پرتاب کرد سنگ غرق شود نه آنکه تو متلاطم شوی

اگر نمي تواني اقيانوس باشي ، دريا باش

اگر نه رودخانه باش و اگر نمي تواني رودخانه باشي نهري کوچک باش اما هيچ گاه مرداب نباش .

نهري باش جاري ، زلال و مهربان و با جوشش زيبايت زندگي را به همه هديه کن ، چون وقتي حرکت مي کني هم زنده اي و هم به ديگران زندگي مي دهي ،

سبزه هاي کنار نهر را ديده اي چه زيبا چشم را نوازش ميدهند و ماواي پروانه هاي لطيف و زيبا هستند ، اين ها به خاطر سخاوت و مهرباني نهر کوچک اما جاري است ،

پس تو هم با الهام از اين رود کوچک جاري شو و بدان خدا در همه حال با توست ، موفق باشي ./

خواهر كوچكم از من پرسيد پنج وارونه يعني چه؟ من به او خنديدم كمي آزرده و حيرت‌زده گفت: روي ديوار و درختان ديدم. باز هم خنديدم. گفت: ديروز خودم ديدم كه مهــــــران پسر همسايه پنج وارونه به مــريــم مي‌داد آنقدر خنديدم كه طفلك ترسيد بغلش كردم و بوسيدم و گفتم :بعدها وقتي كه باران بي‌وقفه‌ي درد سقف كوتاه دلت را خم كرد بي‌گمان مي‌فهمي پنج‌ وارونه چه معنا دارد